«نمایشگاه» تاکه مردم پول خود ریزند اندر چاه ،آهمی شود برپا به شهر ما نمایشگاه، آهگاه دانشگاه و گاهی هم به ورزشگاه هاباز می گردد نمایشگاه، هر شش ماه، آه با هزار امّید می آیند از نزدیک و دورفی المثل از نایبند و هودر و جوخواه،آه تا تپاند جنس های بنجل چینی به خلقگفته کاسب از ته دل ذکر بسم الله، آه ای که می گردی پی اجناس خوب و بادواماشتباهی آمدی برگرد ازین درگاه، آه هرچه جنس بُنجلی مانده به انبار همهآب خواهد شد دراین گرمیِ بنجلگاه،آه دست خالی بر نمی گردد ازین بازار کسهیچ اگر نستانده دارد بادکنک همراه، آه می بَرد من را ازین غرفه به آن غرفه ،عیالمیکشد هی کارت،من هم میکشم هی آه،آه مسلم یوسفی، اسفند94

«نفرین» مسلم یوسفیالهی هرکه حق ما،بخورده و اَوِ بِروشچراغ گردسوزطبس،بفته به یَ شَوِبِروش الهی قبض برق و اَو بِیه براش پنج ملیونبرگ جریمه هم بیه اَندزه ی دو کامیون الهی یَ دَورِ بِره با اشتر اسد زنهرَم کُنه و بشندزه وَر همه جاش لقد زنه الهی وَختِ وام خواس،بانکیا مسخره ش کُنَنیک دو سه ماه بِشدَوَنَن،مثل ما بیچره ش کنن الهی دادِ دل او، تا خودِ مرّیخ بِرهسیخِگَهَیِ خرما،به دستش تا بیخ بره الهی که پدرزنش، دوبّره هم دَماد رَنهَفشتا دختر بِیَرَن،باجناقاش زیاد رَن الهی آه دل مَ بِشگره_تاثیر کنه_ده سَعَت تِ آسانسور بیمارستان گیر کنه الهی هر که حق ما،بخورده مار بِشکِنهبِیَن که آمپولش زنن،وسط کار بشکنه ا